Η ΠΟΛΥΠΟΛΙΚΟΤΗΤΑ ΩΣ ΓΕΓΟΝΟΣ

Δημήτριος Οικονόμου

Η πολυπολικότητα είναι γεγονός και όχι κάποια διαψεύσιμη ακαδημαϊκή θεωρία, κυρίως από όσους επιθυμούν εμμονικά μία ουτοπική μονοπολική ηγεμονία των ΗΠΑ. Τα γεγονότα τρέχουν ταχύτερα από την εμπέδωση της θεωρίας ενός πολυπολικού κόσμου από το διεθνές σύστημα. Μιας θεωρίας που πρώτος ο Ντούγκιν εισήγαγε στον διεθνή διάλογο στην ολότητά της δημιουργώντας ένα παγκόσμιο πολιτικό κίνημα. Πολλοί ξεκίνησαν, νωρίτερα, να μιλούν για πολυπολικότητα στον δυτικό κόσμο, αλλά όχι ολοκληρωμένα και πάντα στα διανοητικά πλαίσια της δυτικής ηγεμονίας. Η Κριτική Θεωρία (μαρξισμός) και οι Μεταθετικιστικές προσεγγίσεις άνοιξαν τον δρόμο για τη συνειδητοποίηση ότι πίσω από την παγκοσμιότητα των τελευταίων αιώνων κρύβεται η επιθυμία του Δυτικού Πολιτισμού για ηγεμονία και ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες η ηγεμονική επιθυμία των ΗΠΑ για δύναμη σε υλικό και διανοητικό επίπεδο ώστε να καταστήσει τις δήθεν οικουμενικές της αξίες, παγκόσμιες. Η Κριτική Θεωρία αποκάλυψε τον ηγεμονισμό της παγκόσμιας εκμετάλλευσης που υποκρύπτεται πίσω από τη δήθεν συνεργατική φύση του φιλελεύθερου καπιταλισμού ταυτίζοντας απόλυτα την ηγεμονία με τον καπιταλισμό και μόνο το οποίον όμως αποδέχεται ως απαραίτητο στάδιο προς την επίτευξη μία άλλης ιδεολογικής παγκοσμιότητας βασισμένης στην άλλη όψη του νεωτερικού νομίσματος. Οι Μεταθετικιστικές προσεγγίσεις κατέδειξαν την τοπικότητα και χρονικότητα του δυτικού πολιτισμικού φαινομένου ταυτίζοντας την ηγεμονία με την διαιώνιση της νεωτερικότητας η οποία πρέπει απλώς να απαλλαγεί από τα όποια προνεωτερικά της κατάλοιπα. Η Δύση είναι ένα τοπικό πολιτισμικό φαινόμενο που οι αξίες της αφορούν αποκλειστικά και μόνο ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο κυρίως αγγλοσαξωνικής επιρροής. Ο Χάντινγκτον έκανε ένα βήμα παραπέρα αναγνωρίζοντας ήδη από την εποχή "του τέλους της ιστορίας" την ύπαρξη και άλλων πολιτισμών που θα αποτελέσουν τους πόλους ενός νέου συστήματος, πάντα όμως στα ρεαλιστικά πλαίσια του διεθνούς ανταγωνισμού.

Η ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΑΚΤΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΑΣΙΑΣ

Ντάρια Πλατώνοβα Ντούγκινα

Ρωσική επιχείρηση στην Ουκρανία: Φίλοι και εχθροί, η μάχη για την Rimland  (τον Δακτύλιο της Ευρασίας)

Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων αποκάλυψαν τους άξονες των νέων γεωπολιτικών συμμαχιών και ανακατασκεύασαν πλήρως τον γεωπολιτικό χάρτη του κόσμου. Έτσι, ο χώρος της Ευρώπης, που βρίσκεται μεταξύ του πόλου της Ευρασίας και του πόλου των ΗΠΑ (ο πολιτισμός της θάλασσας) και αποτελεί μέρος μιας μεγάλης ζώνης, η οποία στη γεωπολιτική ονομάζεται "Rimland" ("γη του τόξου"), έχασε οριστικά την κυριαρχία του (και μάλιστα πριν, σε μεγάλο βαθμό εικονική, μάλλον δυνητική παρά πραγματική) και τον προσανατολισμό του στην ηπειρωτικότητα. Όλη η Ευρώπη σήμερα είναι ατλαντιστική.

Ο γεωπολιτικός Nicholas Spykman σημείωνε το 1942 ότι ακριβώς η εγκαθίδρυση του ελέγχου αυτού του τόξου της "Rimland" (που περιλαμβάνει την Ευρώπη, την Τουρκία, το Ιράν, τις χώρες της Νότιας Ασίας μέχρι την Κίνα και την Ινδονησία) είναι το κλειδί για τη νίκη των ΗΠΑ στη μάχη για την παγκόσμια κυριαρχία. Αναλύοντας τις αντιδράσεις στη σύγκρουση, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι ένα σημαντικό τμήμα της Rimland έχει πλέον μετατοπιστεί σε μια πιο σταθερή (ατλαντική) θέση, αλλά αυτό θα οδηγήσει σε παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ ή σε επανασχεδιασμό του γεωπολιτικού χάρτη του κόσμου;

Με φόντο τις συνεχείς αμερικανικές κατηγορίες για ρωσική επιθετικότητα, που ακολούθησαν πολύ πριν από την έναρξη της ρωσικής ειδικής επιχείρησης, η ΕΕ προφανώς ριζοσπαστικοποιήθηκε, οι εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών χωρών άρχισαν να κατηγορούν τη Ρωσία για ιμπεριαλισμό και να επιβάλλουν κυρώσεις στα πάντα, από την οικονομική συνεργασία μέχρι τα αεροπορικά ταξίδια και τις αθλητικές διοργανώσεις, μέχρι την απαγόρευση γάτων από διεθνείς εκδηλώσεις.

Στο μπλοκ της "καταδίκης" και της υποστήριξης των κυρώσεων προσχώρησαν και χώρες που βάλθηκαν να συνεργαστούν με τις ΗΠΑ τόσο στην αφρικανική ήπειρο (Γκάνα, Λιβερία), στη Μέση Ανατολή (Ισραήλ, Κουβέιτ, Λίβανος, Λιβύη) όσο και στην Ασία (αυτονομιστές της Ταϊβάν, Ιαπωνία, Νότια Κορέα). Σε γενικές γραμμές, οι χώρες αυτές, σύμφωνα με τα γεωπολιτικά μοντέλα, είναι ακριβώς οι συνιστώσες της παράκτιας ζώνης που περιβάλλει τη Ρωσία ("Heartland") από τη Δύση, το Νότο και τη Νοτιοανατολική πλευρά. Και ήταν αυτές οι χώρες που αποτελούσαν προτεραιότητα για τις ΗΠΑ ως προπύργια για την οικοδόμηση ενός δικτύου στρατιωτικών βάσεων στα εδάφη τους.

Ωστόσο, οι κυρώσεις περιελάμβαναν σχεδόν αποκλειστικά χώρες του ΝΑΤΟ και γειτονικές χώρες της ΕΕ, καθώς και τις χώρες που ήταν ωστόσο σύμμαχοι των ΗΠΑ, κυρίως στην Ανατολική Ασία. Οι ΗΠΑ είχαν μεγαλύτερη επιτυχία στην Ευρώπη, όπου τέθηκε το ζήτημα της αποδοχής της μέχρι πρότινος ουδέτερης Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ.

Ταυτόχρονα, ορισμένες χώρες εξέφρασαν την υποστήριξή τους στις ενέργειες του Ρώσου προέδρου ή έδειξαν κατανόηση της γεωπολιτικής κατάστασης, αποκαλώντας τις ΗΠΑ ως τον κύριο ένοχο του πολέμου. Αυτοί οι χώροι, αν χαρακτηρίσει κανείς την κατάσταση από γεωπολιτική άποψη, επέλεξαν να συνεργαστούν με την ηπειρωτικότητα.

ΕΥΡΑΣΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΦΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ: ΚΟΙΝΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Alexander Bovdunov

Ευρασιατισμός και παναφρικανισμός: κοινές προκλήσεις και πολιτισμικές απαντήσεις

Η Ευρασιατική ολοκλήρωση αποτελεί μία από τις κορυφαίες γεωπολιτικές προτεραιότητες της Ρωσίας, ενώ η αφρικανική ολοκλήρωση αποτελεί προτεραιότητα για τις αφρικανικές χώρες. Και οι δύο έννοιες διαμορφώθηκαν στο πλαίσιο των αντίστοιχων ιδεολογικών ρευμάτων: Ευρασιανισμός και Παναφρικανισμός. Παρά τις εξωτερικές διαφορές μεταξύ Ευρασιανιστών και Παναφρικανιστών, υπάρχουν σοβαρές δομικές ομοιότητες μεταξύ αυτών των ιδεολογιών, οι οποίες μπορούν να συνοψιστούν στο σχήμα "πρόκληση-απάντηση" του Arnold Toynbee. Στην ουσία, πρόκειται για προβλήματα παρόμοιων πολιτισμών, μη δυτικών πολιτισμών που αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της δυτικοποίησης, του εκσυγχρονισμού, της ιστορικής μνήμης και του σχεδίου ενός μέλλοντος ριζωμένου στην παράδοση.

Η πρόκληση της Δύσης. Η απάντηση: ένας ανεξάρτητος πολιτισμός

Τόσο οι Ευρασιανιστές όσο και οι Παναφρικανιστές είναι διανοούμενοι που γνώρισαν τη Δύση, που λόγω διαφορετικών συνθηκών βρέθηκαν εκεί, αλλά που έκαναν μια διαφορετική επιλογή, υπέρ της μη Δύσης, της αστικής κυριαρχίας της περιοχής τους, αρνούμενοι στον Δυτικό πολιτισμό την οικουμενικότητα του.

Οι ευρασιατιστές είναι Ρώσοι διανοούμενοι, συμπεριλαμβανομένων αριστοκρατών όπως ο N. S. Trubetskoy, οι οποίοι κατείχαν φιλελεύθερες ή φιλελεύθερες-εθνικιστικές θέσεις πριν από την επανάσταση του 1917. Βρισκόμενοι εξόριστοι στη Δύση, ριζοσπαστικοποίησαν σημαντικά την κοσμοθεωρία τους και έγιναν σταθεροί οπαδοί της Σλαβόφιλης παράδοσης. Ωστόσο, αντιπαρέβαλαν τη Δύση όχι με τον Σλαβικό κόσμο, αλλά με την Ευρασία ως τόπο ανάπτυξης, καθιερώνοντας τον λόγο της μοναδικότητας και της διαφορετικότητας της Ρωσίας από τους πολιτισμούς της Δύσης και της Ανατολής. Ο Ευρασιανισμός συνδύαζε δύο βασικές ιδέες: τη μοναδικότητα του Ευρασιατικού πολιτισμού και την ανάγκη ενοποίησης του Ευρασιατικού γεωπολιτικού (πολιτικού και οικονομικού) χώρου.

Οι πρώτοι Παναφρικανιστές ήταν Αφρικανοί και Αφροαμερικανοί διανοούμενοι που είχαν σπουδάσει και μεγαλώσει στη Δύση κατά την εποχή της Δυτικής αποικιοκρατίας στην Αφρική. Ανάμεσά τους υπήρχαν επίσης μέλη της τοπικής αριστοκρατίας που προσωποποιούσαν άμεσους δεσμούς αίματος με την παλιά προ-αποικιακή κρατική παράδοση - για παράδειγμα, ο Tovalu Ouenu, ένας Παριζιάνος δανδής της αριστοκρατίας του Βασιλείου του Dahomey που ίδρυσε τη Γενική Ένωση για την Υπεράσπιση της Μαύρης Φυλής (LUDRN) το 1924.

Επίσης, λόγω του παράγοντα των Ηνωμένων Πολιτειών και της Λιβερίας, μιας de facto αμερικανικής αποικίας και σημείου εισόδου των ΗΠΑ στην ήπειρο, ορισμένες από τις φιλελεύθερες ιδέες του Παναφρικανισμού δεν εξαλείφθηκαν αμέσως. Ωστόσο, ο γενικός αντιαποικιοκρατικός λόγος ήταν συνεπής με τις θέσεις για τις οποίες μιλούσαν και οι Ευρασιάτες. Τελικά, οι Παναφρικανιστές άρχισαν επίσης να μιλούν για την ανεξαρτησία και την ενοποίηση της Αφρικής, η οποία έγινε βασική ιδέα συγγραφέων όπως ο Cheikh Anta Diop, ο Leopold Senghor και άλλοι, και η βάση των πολιτικών σχεδίων ηγετών όπως ο Modibo Keita, ο Sekou Toure, ο Kwame Nkrumah, ο Toma Sankara ή ο Muammar Gaddafi.

ΡΩΣΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ: ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΕΧΘΡΟΙ, Η ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗ RIMLAND

 

Ντάρια Ντούγκινα

Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων ανέδειξαν τους άξονες των νέων γεωπολιτικών συμμαχιών και ανακατασκεύασαν πλήρως τον γεωπολιτικό χάρτη του κόσμου. Έτσι, ο χώρος της Ευρώπης, που βρίσκεται μεταξύ του πόλου της Ευρασίας και εκείνου των ΗΠΑ ("του πολιτισμού της θάλασσας") και αποτελεί μέρος μιας μεγάλης περιοχής, η οποία στη γεωπολιτική ονομάζεται "Rimland" ("γη του τόξου" στμ Αναχωματικός Δακτύλιος) έχασε οριστικά την κυριαρχία της (και μάλιστα πριν, σε μεγάλο βαθμό εικονική, μάλλον δυνητική παρά πραγματική) και τον προσανατολισμό της προς την ηπειρωτικότητα. Όλη η Ευρώπη σήμερα είναι ατλαντιστική.

Ο γεωπολιτικός Nicholas Spykman σημείωνε το 1942 ότι η εγκαθίδρυση του ελέγχου αυτού ακριβώς του τόξου της "Rimland" (που περιλαμβάνει την Ευρώπη, την Τουρκία, το Ιράν, τις χώρες της Νότιας Ασίας μέχρι την Κίνα και την Ινδονησία) είναι το κλειδί για τη νίκη των ΗΠΑ στη μάχη για την παγκόσμια κυριαρχία. Αναλύοντας τις αντιδράσεις στη σύγκρουση, διαπιστώνεται ότι ένα σημαντικό τμήμα της Rimland έχει πλέον μετατοπιστεί σε μια πιο σταθερή (ατλαντική) θέση, αλλά αυτό θα οδηγήσει στην παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ ή σε μια αναδιάταξη του γεωπολιτικού χάρτη του κόσμου;

Με φόντο τις βαρύτατες κατηγορίες των ΗΠΑ για ρωσική επιθετικότητα, που ασκήθηκαν πολύ πριν από την έναρξη της ρωσικής ειδικής επιχείρησης, η ΕΕ προφανώς ριζοσπαστικοποιήθηκε, οι εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών χωρών άρχισαν να κατηγορούν τη Ρωσία για ιμπεριαλισμό και να επιβάλλουν κυρώσεις στα πάντα, από την οικονομική συνεργασία, τα αεροπορικά ταξίδια και τις αθλητικές εκδηλώσεις, μέχρι την απαγόρευση της συμμετοχής γατών σε διεθνείς εκδηλώσεις.

Ο ΠΑΝΑΦΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΕΟΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΠΟΛΙΚΟΤΗΤΑ

Ντάρια Ντούγκινα

 

Σήμερα, η αφρικανική ήπειρος αποτελεί ένα νέο κέντρο αντιπαράθεσης με τη νεοαποικιοκρατία και τον ξένο επεκτατισμό - ιδίως τη γαλλική επέκταση.  Και δεδομένου ότι η προτιμώμενη μέθοδος της Δύσης είναι ο έλεγχος των χωρών μέσω κυβερνήσεων-μαριονέτες, μόνο μέσω στρατιωτικών πραξικοπημάτων μπορεί να "σπάσει" το σύστημα, έστω και προσωρινά, επιτρέποντας σε μια χώρα να απελευθερωθεί από την πίεση των ξένων και υπερεθνικών δομών. Αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι τα στρατιωτικά πραξικοπήματα έχουν αυξηθεί πρόσφατα στην περιοχή: στο Μάλι το 2020, στη Γουινέα το 2021 και τώρα είδαμε το ίδιο στην Μπουρκίνα Φάσο.

Τα πραξικοπήματα επιβεβαιώνουν ότι οι ευρωπαϊκές και αμερικανικές αποστολές και σχέδια στην αφρικανική ήπειρο - είτε πρόκειται για το "Françafrique" είτε για το "AtlantAfrique" - αποτυγχάνουν και αντικαθίστανται από ένα νέο σύστημα. Το πιο σημαντικό είναι ότι η αφρικανική συνείδηση αλλάζει: δεδομένου ότι καμία από τις διαθέσιμες πολιτικές θεωρίες (κομμουνισμός, φασισμός και φιλελευθερισμός) δεν ανταποκρίνεται στα αιτήματα για κυριαρχία, οικονομική αυτονομία και πολιτική ανεξαρτησία των λαών της Αφρικής , αυτοί στρέφονται όλο και περισσότερο στον Παναφρικανισμό ως κίνημα και όραμα για τη διαμόρφωση του ορίζοντα ενός πολυπολικού κόσμου όπου η Αφρική έχει τη δική της θέση.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΩΝ

Συνέντευξη με την Ντάρια Πλατόνοβα Ντούγκινα από τους Lorenzo Maria Pacini και Giulia Lipari

Πήραμε αποκλειστική συνέντευξη από την Darya Platonova Dugina, φιλόσοφο απόφοιτο του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας, ειδικευμένη στον Nεοπλατωνισμό, ικανή πολιτική σχολιάστρια και κόρη του καθηγητή Aleksandr Dugin. Η συνέντευξη διεξήχθη σε δύο γλώσσες, ώστε να διανεμηθεί και στο ρωσόφωνο κοινό.

 

. Ντάρια, πρώτα απ' όλα σε ευχαριστώ που δέχτηκες τη συνέντευξή μας. Η διαρκώς μεταβαλλόμενη γεωπολιτική κατάσταση κινείται προς μια νέα πολυπολική παγκόσμια τάξη, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τη νέα παγκοσμιοποιημένη παγκόσμια τάξη, της Μεγάλης Επαναφοράς, των οικονομικών ολιγαρχιών και της σκοτεινής εξουσίας. Η Ρωσία είναι σήμερα η χώρα που ηγείται της "σύγκρουσης των πολιτισμών": ποιος πιστεύεις ότι είναι ο ρόλος της Ευρώπης;

. Η Ευρώπη είναι ένα πεδίο μάχης δύο κοσμοθεωριών - της παγκοσμιοποίησης και της αντιπαγκοσμιοποίησης. Αυτό είναι πλέον εμφανές σε όλες τις χώρες. Οι γαλλικές προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν πρόσφατα και αναλύοντάς τες μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα την ύπαρξη δύο μπλοκ - το ένα εκπροσωπεί το λαό και το άλλο τις υπερεθνικές ελίτ. Η Λεπέν, και μαζί της ο Μελανσόν, ήταν κατά της παγκοσμιοποίησης στα προγράμματά τους, ο κύριος στόχος των εκστρατειών τους ήταν η αύξηση της αγοραστικής δύναμης των Γάλλων και η ενίσχυση της κυριαρχίας του γαλλικού κράτους (θα μπορούσε κανείς να το αποκαλέσει αυτό ως ένα βαθμό γκωλική στρατηγική στην περίπτωση της Λεπέν και αδέσμευτη θέση στην περίπτωση του Μελανσόν). Σήμερα, η Ευρώπη είναι ένα πολιτικό πεδίο υποταγμένο στη δικτατορία της αμερικανικής ηγεμονίας. Δυστυχώς, οι ευρωπαϊκές ελίτ ακολουθούν τυφλά τις εντολές των Ηνωμένων Πολιτειών. Όμως η κρίση, η οποία έχει ήδη επηρεάσει σημαντικά την Ευρώπη, δείχνει επαρκώς τις αρνητικές συνέπειες αυτών των πολιτικών - και μάλιστα μόνο από οικονομικής πλευράς. Υπάρχουν πολλά σημάδια, φωνές και πολιτικές εκδηλώσεις της εναλλακτικής προσέγγισης που αναδύονται μπροστά στα μάτια μας - υπάρχουν δυνάμεις στην Ευρώπη που επιθυμούν την πολυπολικότητα. Αυτά είναι τα αντιπαγκοσμιοποιητικά κινήματα. Είναι το μέλλον της Ευρώπης, ενώ η παγκοσμιοποίηση και οι ελίτ της ΕΕ είναι το παρελθόν της. Όλα δείχνουν την "παρακμή της Ευρώπης" - η αυξανόμενη τυραννία αναδείχθηκε επίσης από τον Σπένγκλερ ως βασικό χαρακτηριστικό του τέλους του "πολιτισμού", όπως και οι τεχνοκρατικές κυβερνήσεις και η κυριαρχία του χρήματος ως αξίας. Οι ελίτ της ΕΕ ακολουθούν μια συνεπή πολιτική καταστροφής των ευρωπαϊκών χωρών. Ωστόσο, η αντίσταση που υπάρχει από την πλευρά των λαών - η αντίσταση στο θάνατο των δικών τους πολιτισμών - πρέπει να ληφθεί υπόψη. Πρέπει ακόμη να εμφανιστεί.