Ντάρια Πλατώνοβα Ντούγκινα
Ρωσική επιχείρηση στην Ουκρανία: Φίλοι και εχθροί, η μάχη για την Rimland (τον Δακτύλιο της Ευρασίας)
Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων αποκάλυψαν τους άξονες των νέων γεωπολιτικών συμμαχιών και ανακατασκεύασαν πλήρως τον γεωπολιτικό χάρτη του κόσμου. Έτσι, ο χώρος της Ευρώπης, που βρίσκεται μεταξύ του πόλου της Ευρασίας και του πόλου των ΗΠΑ (ο πολιτισμός της θάλασσας) και αποτελεί μέρος μιας μεγάλης ζώνης, η οποία στη γεωπολιτική ονομάζεται "Rimland" ("γη του τόξου"), έχασε οριστικά την κυριαρχία του (και μάλιστα πριν, σε μεγάλο βαθμό εικονική, μάλλον δυνητική παρά πραγματική) και τον προσανατολισμό του στην ηπειρωτικότητα. Όλη η Ευρώπη σήμερα είναι ατλαντιστική.
Ο γεωπολιτικός Nicholas Spykman σημείωνε το 1942 ότι ακριβώς η εγκαθίδρυση του ελέγχου αυτού του τόξου της "Rimland" (που περιλαμβάνει την Ευρώπη, την Τουρκία, το Ιράν, τις χώρες της Νότιας Ασίας μέχρι την Κίνα και την Ινδονησία) είναι το κλειδί για τη νίκη των ΗΠΑ στη μάχη για την παγκόσμια κυριαρχία. Αναλύοντας τις αντιδράσεις στη σύγκρουση, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι ένα σημαντικό τμήμα της Rimland έχει πλέον μετατοπιστεί σε μια πιο σταθερή (ατλαντική) θέση, αλλά αυτό θα οδηγήσει σε παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ ή σε επανασχεδιασμό του γεωπολιτικού χάρτη του κόσμου;
Με φόντο τις συνεχείς αμερικανικές κατηγορίες για ρωσική επιθετικότητα, που ακολούθησαν πολύ πριν από την έναρξη της ρωσικής ειδικής επιχείρησης, η ΕΕ προφανώς ριζοσπαστικοποιήθηκε, οι εκπρόσωποι των ευρωπαϊκών χωρών άρχισαν να κατηγορούν τη Ρωσία για ιμπεριαλισμό και να επιβάλλουν κυρώσεις στα πάντα, από την οικονομική συνεργασία μέχρι τα αεροπορικά ταξίδια και τις αθλητικές διοργανώσεις, μέχρι την απαγόρευση γάτων από διεθνείς εκδηλώσεις.
Στο μπλοκ της "καταδίκης" και της υποστήριξης των κυρώσεων προσχώρησαν και χώρες που βάλθηκαν να συνεργαστούν με τις ΗΠΑ τόσο στην αφρικανική ήπειρο (Γκάνα, Λιβερία), στη Μέση Ανατολή (Ισραήλ, Κουβέιτ, Λίβανος, Λιβύη) όσο και στην Ασία (αυτονομιστές της Ταϊβάν, Ιαπωνία, Νότια Κορέα). Σε γενικές γραμμές, οι χώρες αυτές, σύμφωνα με τα γεωπολιτικά μοντέλα, είναι ακριβώς οι συνιστώσες της παράκτιας ζώνης που περιβάλλει τη Ρωσία ("Heartland") από τη Δύση, το Νότο και τη Νοτιοανατολική πλευρά. Και ήταν αυτές οι χώρες που αποτελούσαν προτεραιότητα για τις ΗΠΑ ως προπύργια για την οικοδόμηση ενός δικτύου στρατιωτικών βάσεων στα εδάφη τους.
Ωστόσο, οι κυρώσεις περιελάμβαναν σχεδόν αποκλειστικά χώρες του ΝΑΤΟ και γειτονικές χώρες της ΕΕ, καθώς και τις χώρες που ήταν ωστόσο σύμμαχοι των ΗΠΑ, κυρίως στην Ανατολική Ασία. Οι ΗΠΑ είχαν μεγαλύτερη επιτυχία στην Ευρώπη, όπου τέθηκε το ζήτημα της αποδοχής της μέχρι πρότινος ουδέτερης Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ.
Ταυτόχρονα, ορισμένες χώρες εξέφρασαν την υποστήριξή τους στις ενέργειες του Ρώσου προέδρου ή έδειξαν κατανόηση της γεωπολιτικής κατάστασης, αποκαλώντας τις ΗΠΑ ως τον κύριο ένοχο του πολέμου. Αυτοί οι χώροι, αν χαρακτηρίσει κανείς την κατάσταση από γεωπολιτική άποψη, επέλεξαν να συνεργαστούν με την ηπειρωτικότητα.
